Patron

Św. Antoni

Patron naszego duszpasterstwa - Antoni z Padwy, co ciekawe, ani nie miał na imię Antoni, ani nie urodził się w Padwie. Zazwyczaj jest wzywany do pomocy w sprawach zagubionych przedmiotów. Przypomnijmy fakty i sprostujmy błędne przekonania, związane z jego osobą.

Antoni Padewski nie był Włochem, lecz Portugalczykiem. Faktycznie nazywał się Ferdynand. Na świat przyszedł 15 sierpnia 1195 r. w szlacheckiej lizbońskiej rodzinie Bulhoes (Buglioni). Wśród swych przodków posiadał Gotfryda de Bouillon, słynnego wodza, uczestnika pierwszej wyprawy krzyżowej w 1096, który został pierwszym chrześcijańskim królem Jerozolimy.

Ferdynand od najmłodszych lat był niezwykle religijny. Już w 1210 r. wstąpił do kanoników św. Augustyna nauczających przy kościele św. Wincentego da Fora, na przedmieściu Lizbony.  Czas dzielono tam między oficjum w chórze, naukę i pracę fizyczną. Augustianie czuwali nad zbawieniem dusz w powierzonych im parafiach. Ferdynand przebywał tam dwa lata, po czym przeniósł się do klasztoru Św. Krzyża  w Combrze. Miasto to - obok Lizbony - było głównym ośrodkiem życia religijnego i kulturalnego Portugalii. W roku 1220 otrzymał święcenia kapłańskie. Miał wtedy 25 lat.

Gdy Ferdynand przebywał w klasztorze Św. Krzyża, na południu Francji i północy Hiszpanii zaczęła szerzyć się herezja katarów. Była ona w pewnej mierze odrodzeniem się manicheizmu – zamiast jednego Boga, według jej wyznawców istnieli dwaj: Bóg Dobra i Bóg Zła. Uwięziona w ciele dusza ludzka traciła więc wszelką wolność. W oczekiwaniu na ostateczne zwycięstwo Boga Dobra, należało wyzwolić się od ciała fizycznego. Ponieważ pochodziło ono od diabła, Pan Jezus nie mógł go przyjąć; Jego Ukrzyżowanie było złudzeniem a Zmartwychwstanie - ludzką fantazją. Ferdynand był przerażony teoriami, wedle których Wcielenie i Odkupienie dokonane przez Chrystusa, traciły cały swój sens. Katarowie byli poszukiwaczami absolutnej czystości (stąd ich nazwa, wywodząca się od greckiego katharos - czysty). Godność ich życia wywierała wrażenie na innych wierzących, którzy chętnie się do nich przyłączali. Po kilku latach, Ferdynand otrzymał misję zwalczania tej herezji.

Ferdynand był świadkiem pogrzebu, jaki Coimbra wyprawiła pięciu franciszkańskim misjonarzom, zamordowanym przez mahometan w Maroku. Z tej okazji zapoznał się Święty z duchowymi synami Św. Franciszka z Asyżu i natychmiast wstąpił do nich w Olivanez, gdzie osiedlili się przy kościółku Św. Antoniego Pustelnika. Święty przy tej okazji zmienił swoje imię na Antoni.

Św. Antoni, zapalony duchem męczeńskiej ofiary, postanowił udać się do Afryki, by w Maroku oddać swoje życie za Chrystusa. Stało się jednak tak, że święty ciężko zachorował i musiał wracać do ojczyzny. Zastała go jednak na Morzu Śródziemnym burza i zapędziła jego statek na Sycylię. Właśnie w roku 1221 odbywała się w Asyżu kapituła generalna nowego zakonu. Święty udał się tam i spotkał ze Św. Franciszkiem. Po skończonej kapitule oddał się pod władzę brata Gracjana, prowincjała Emilii i Romanii, który wyznaczył mu pustelnię w Montepaolo w pobliżu Forli we Włoszech. Czas wykorzystał na pogłębienie w sobie życia wewnętrznego i dla swoich studiów. Ze szczególnym zamiłowaniem zagłębiał się w Pismo Święte. Równocześnie udzielał się na niwie duszpasterskiej i kaznodziejskiej. Sława jego kazań dotarła niebawem do brata Eliasza, następcy Św. Franciszka. Ten ustanowił Świętego Antoniego generalnym kaznodzieją zakonu. Odtąd święty przemierzał miasta i wioski nawołując do poprawy życia i pokuty. Posiadał niezwykły dar wymowy. Jego niezwykle obrazowy i plastyczny język, ascetyczna postawa i towarzyszące mu cuda gromadziły przy nim tłumy słuchaczy.

Stał się najwybitniejszym kaznodzieją XIII w. W wypełnianiu tego powołania nie przeszkadzało mu pełnienie innych ważnych obowiązków (w latach 1224-1227 był kustoszem we Francji, a w latach 1227-1230 - prowincjałem w północnych Włoszech).Na kapitule generalnej w roku 1230 po tym jak się zrzekł urzędu prowincjała, otrzymał od generała zakonu Jana Parentiego uprawnienia do głoszenia Słowa Bożego w całym zakonie. Po kapitule Antoni zamieszkał w Padwie, gdzie oddał się studium i pisaniu kazań, kaznodziejstwu i działalności społecznej. Ze względu na stan zdrowia Antoni nie odbywał już podróży apostolskich i ograniczał się do głoszenia kazań na terenie Padwy.

W 1231, Brat Antoni wygłaszał w Padwie codzienne kazania wielkopostne. Mimo młodego wieku był już wyczerpany życiem wypełnionym pracą i rozmaitymi umartwieniami. 13 czerwca tegoż roku oddał Bogu ducha, mając zaledwie 36 lat. 30 maja 1232 roku, po procesie kanonicznym został ogłoszony świętym. O tak rychłej kanonizacji zadecydowały liczne cuda i łaski, jakich wierni doznawali na grobie Św. Antoniego. Gdy w 1263 dokonywano uroczystego przeniesienia jego szczątków, okazało się, że cało ciało Antoniego uległo rozkładowi oprócz języka, który w stanie nienaruszonym umieszczono w relikwiarzu.

***

Św. Antoni posiadał dar uzdrawiania, bilokacji (zjawisko paranormalne polegające na możliwości znajdowania się w dwóch miejscach jednocześnie), czytania w ludzkich sumieniach, wskrzeszenia i inne.

***

W roku 1981, z okazji 750. rocznicy śmierci Świętego, za pozwoleniem Stolicy Apostolskiej, profesor anatomii na uniwersytecie w Padwie, przeprowadził badania nad dobrze zachowanym szkieletem Świętego. Okazało się, że Św. Antoni miał ok. 190 cm wzrostu. Twarz miał pociągłą i "kanciastą", włosy ciemnobrązowe, zęby w świetnym stanie. Natomiast na kościach kolanowych wykryto cienkie pęknięcia, spowodowane zapewne długim klęczeniem. W szkielecie brakowało jedynie kości lewego przedramienia z dłonią, które wraz z dolną szczęką i językiem, przechowywane są gdzie indziej. Z tego wynika, że inne kości, czczone w różnych kościołach, są nieautentyczne, gdyż nie należą do Św. Antoniego.

***

Święty Antoni jest patronem żniw, par narzeczeńskich, sierot i dzieci, patronem zagubionych rzeczy, więźniów. Odbywające się nabożeństwa ku czci św. Antoniego we wtorki są związane z dniem śmierci św. Antoniego 17 czerwca 1231.

***

Św. Antoni przedstawiany jest z książką w ręku, przy rozdawaniu chleba ubogim, z Dzieciątkiem Jezus i lilią - symbolem czystości.

Modlitwa za wstawiennictwem św. Antoniego z Padwy

O Boże, Ojcze dobry i miłosierny,
który wybrałeś świętego Antoniego jako świadka Ewangelii
i posłańca pokoju pośród Twego ludu, wysłuchaj modlitwy,
z którą zwracamy się do Ciebie za jego pośrednictwem.
Uświęć każdą rodzinę, pomóż jej wzrastać w wierze;
zachowaj w niej jedność, pokój i pogodę ducha.
Błogosław naszym dzieciom, ochraniaj młodzież.
Przyjdź z pomocą wszystkim doświadczanym
przez chorobę, cierpienie i samotność.
Podtrzymuj nas w trudach codziennego życia,
udzielając nam Twojej miłości.
Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.